Małgorzata Rosiak Zamknij oczy i wyobraź sobie, że zanim pod powiekami zapadnie mrok możesz zatopić się w błękitach tak głębokich i barwnych, że nazwy nadane im przez człowieka nie są w stanie ich oddać. Taka jest właśnie niebieska godzina występująca na Svalbardzie. Zjawisko, które otula krajobraz tuż przed nadejściem nocy polarnej i zaraz po jej zakończeniu. Co dzieje się wtedy z krajobrazem, dlaczego osobliwość ta w ogóle występuje, jak określają ją mieszkańcy Svalbardu i dlaczego tak uwodzi?
Niebieska godzina na Svalbardzie
Od października do marca na Svalbardzie trwa tak zwany ciemny sezon. W tym czasie zapada noc polarna, która otula Svalbard całkowitą ciemnością od połowy listopada do końca stycznia. Jednak jako jej prolog i epilog pojawia się tak zwany zmierzch malujący krajobraz tak bajkowy, że trudno opisać go słowami. Słońce nie wstaje, jednak światło nadal tu zagląda. Nie jest ani jasno, ani ciemno. Krajobrazy stają się jeszcze bardziej odległe i dzikie będąc jednocześnie na wyciągnięcie ręki.
Świat pogrążony jest w głębokim półmroku, w wiecznym zmierzchu, z którego nie może już się wyłonić. Nie ma wiatru, a przezroczysta mgła unosi fale ostatniego, konającego światła. Wszystko, bliskie i dalekie, jest nierealne, pozbawione wymiarów przestrzennych. Zamarznięte góry wznoszą się ku ciemnoszaremu niebu niczym białe cienie. Bez ciężaru, zdają się kołysać.
A women in the polar night, Christiane Ritter
Jak powstaje zjawisko niebieskiej godziny?
Zjawiwsko niebieskiej godziny pojawia się na Svalbardzie jako czas poprzedzający noc polarną i po niej następujący. Słońce znajduje się wtedy poniżej linii horyzontu. Światło słoneczne rozprasza się przez atmosferę. Na Svalbardzie powietrze jest przejrzyste, dzięki czemu krajobraz wygląda tak niesamowicie. Niebieska godzina nie zawsze charakteryzuje się wyłącznie rzeczonym kolorem. Przlewają się tu wtedy również inne nieoczywiste barwy. Często na niebie widywane są też odcienie purpury.
Niebieską godzinę mieszkańcy Svalbardu określają tussmørket. Słowo to pochodzi z języka norweskiego i oznacza „zmierzch” lub „półmrok”, czas pomiędzy dniem a nocą. Co ciekawe zmierzch jest bardzo ważnym symbolem w wielu kulturach, jako przejście między światłem a ciemnością. To również czas uwielbiany przez malarzy, fotografów i literatów.
