5 września 2026 roku odbyło się spotkanie Polaków mieszkających na Svalbardzie. Była to okazja do poznania nowych osób, zacieśnienia istniejących więzów, rozmów oraz wymiany doświadczeń związanych z życiem na Spitsbergenie. Według statystyk norweskiego urzędu statystycznego na Svalbardzie mieszka obecnie 33 Polaków. I choć z biegiem lat skład społeczności się zmienia, część osób wyjeżdża, a na ich miejsce przybywają nowi mieszkańcy, spotkania Polaków w Longyearbyen mają długą tradycję. Tworzą ją zarówno osoby mieszkające tu od wielu lat, jak i ci, którzy zjawiają się na Svalbardzie sezonowo lub na krótszy czas.
Polacy w Longyearbyen. Spotkanie z rodakami
Pomysłodawczynią i organizatorką spotkania była Anna Hauszild, która podkreśla, że pomysł na zorganizowanie takiego wydarzenia dojrzewał w niej od dawna. Jak przyznaje nie była to wyłącznie jej inicjatywa, lecz także efekt rozmów i powracających sugestii ze strony innych Polaków. „Przy każdym spotkaniu i krótkiej pogawędce, padało zdanie, że fajnie byłoby się zorganizować, spotkać. Ta myśl kiełkowała w mojej głowie już od dawna”, mówi Anna Hauszild. Impulsem do działania było jedno z wcześniejszych, nieformalnych spotkań. „Mniejszą grupą spotkaliśmy się kiedyś u Basi Hild na pizzy, poznałam wtedy trochę więcej Polaków mieszkających w Longyearbyen. Mimo że mieszkam tu już cztery lata, wcześniej większość z nich znałam z widzenia. W końcu uznałam, że trzeba to po prostu zrobić. Utworzyłam wydarzenie na Facebooku i okazało się, że chętnych było sporo. Mąż zorganizował nam firmową hyttę, bo w mieszkaniu ciężko byłoby się nam pomieścić”, wspomina.

Spotkanie przebiegło w serdecznej i otwartej atmosferze. Uczestnicy dzielili się swoimi historiami, opowiadali o codziennym życiu, pracy i wyzwaniach, z jakimi mierzą się Polacy mieszkający poza ojczyzną. Nie zabrakło rozmów o wzajemnym wsparciu i integracji. „Uczucia były takie nostalgiczne. Oczywiście trzeba organizować takie spotkania! Było bardzo sympatycznie”, wspomina Leszek Nord, który dodaje, że spotkania Polaków w Longyearbyen mają długą tradycję. „Najpierw był tzw. Polski domek albo inaczej chatka Trapera. Było Cafe Viking. Potem zielony domek. Było spotkanie zorganizowane przez Ilonę Wiśniewską i Sikorów z okazji konstytucji 3 Maja. Było spotkanie z okazji 100-lecia niepodległości Polski w kościele. I wiele innych, choćby sprzed kilku lat zrobione przez Piotra Śliwińskiego, który zebrał czterdziestu Polaków”.
Wspominając wcześniejsze spotkania polskiej społeczności na Svalbardzie, poeta Leszek Nord zwrócił również uwagę na perspektywę starszego pokolenia: „my stara gwardia usiedliśmy sobie po kątach i obserwowaliśmy jak młode pokolenie polskich longyearbyeńczyków rozprawia o tym jakby nas przed nimi nigdy nie było, jakbyśmy wcześniej nie robili podobnych spotkań, jakbyśmy nie byli zżytą na zawsze tamtejszą rodziną”.
Polonia na Svalbardzie
Anna Hauszild przyznaje, że to zupełnie naturalne, nie tylko na dalekim Svalbardzie, że Polaków ciągnie do rodaków. Zdaniem mieszkanki Longyearbyen ciekawość drugiego człowieka, jego historii i drogi na wyspę to tylko jeden z powodów czyniących takie spotkania istotnymi. Jak się okazuje, nie bez znaczenia jest też chęć rozmowy w ojczystym języku. „Potrzeba porozmawiania po polsku, wymiana myśli i wrażeń to ważny aspekt życia na emigracji. Mam nadzieję, że odczarujemy też pogląd, że Polak Polakowi wilkiem za granicą”.

Istota wzajemnej pomocy
Więzi Polaków na Svalbardzie wykraczają poza spotkania. Przejawiają się we wzajemnej pomocy, na którą mogą liczyć w trudnych sytuacjach. Jak podkreśla Leszek Nord: „Przy tym wszystkim można wspomnieć, że w razie potrzeby pomagamy sobie i takie potrzeby zdarzały się. Łącznie z ratowaniem życia, ale to długie historie i na inne okazje”.

Kolejne spotkania zapowiadane są na najbliższe miesiące. Organizatorka wyraziła nadzieję zorganizowania ich jeszcze w październiku lub listopadzie tego roku.
Zdjęcia: uczestnicy spotkania










